سر رسید سال گذشته رو گذاشتم جلوم و اتفاقات تلخ و شیرین رو دوباره نگاه مبکنم .
روزها رو مرور میکنم .به تلخ ها نگاه میکنم و لبخند میزنم چطور اجازه دادم این همه از من انرژی بگیرن .میشد اینقدر بد نباشن .اگه میخواستم میتونستن تلخ نباشن میتونستن معمولی باشن میتونستن اصلا اتفاق نیفتن .
میتونستم آرومتر سرمو بکوبم به دیوار ِ اتفاقات .میتونستم آرومتر باشم .داد نزنم .بغض نکنم .فهر نباشم .اونوقت شیرینی ها بیشتر میشدن .خیلی شیرینتر .
این یه درسه .یه درس بزرگ .
اینکه امسال آدم بهتری باشم وقتی میخوام عصبانی بشم چند بار از خودم بپرسم ارزششو داره ؟
اینکه دیوار ِ آرزوهامو اینقدر بلند نسازم که نتونم ازش برم بالا .
اینکه آدم لحظه های خوب باشم .
اینکه ستاره ها رو به اندازه خورشید دوست داشته باشم حتی اگه زیر ابر باشن .
اینکه به پرنده های در قفس فکر کنم اما اشک نریزم به یادشون شمع روشن کنم توی تاریکی تا اونها که آزادن تو دام نیفتن .خلاصه اینکه بانوی بهتری باشم خیلی بهتر .

من مینویسم پس هستم !

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگار !!